Translating the definite and indefinite forms of the homophones in the Holy Qur’an into Hebrew by Rivlin and Rokendorf

Authors

  • Asst. Prof. Dr. Omar Yaseen Nida / Upper Euphrates Center for Sustainable Development Research - University of Anbar
  • Asst. Prof. Dr. Athab Hamid Theeb University of Anbar image/svg+xml , Education College – Qaim - University of Anbar
  • Asst. Prof. Dr. Imad Khudair Salman Registration and Student Affairs - University of Anbar

DOI:

https://doi.org/10.31185/lark.5073

Keywords:

ترجمة ، العبرية ، القرآن ، التعريف ، التنكير

Abstract

The Quran has always been and continues to be a gateway to knowledge and a focal point for scholars. The study of the Quran, its deep exploration, and the attention given to its sciences are not limited to Muslims alone. Due to its great status and its spiritual and emotional influence on the hearts of Muslims, it has become the field through which researchers, according to their intellectual orientations and goals, seek to understand. Among those interested are translators of its verses. This research focuses on the translation of the definite and indefinite articles in similar words within the Quran, an area that highlights the precision, skill, and commitment of the translator in rendering religious texts. This is because the meaning of a word is derived from the context of the verse, and grammatical issues play roles that reflect the intended meaning of the word. Since the function of definiteness and indefiniteness in Hebrew is nearly identical to that in Arabic, any discrepancy reveals the translator's approach and abilities. Therefore, the translation by Revellin was chosen for its careful attention to achieving the intended meaning, and the translation by Ruckendorf, who has an Orientalist perspective, was selected, as reflected in his choice to title the translation "The Quran or the Mikra." The research thus highlights the distinctions between the two translations in terms of the use of definiteness and indefiniteness

References

1- حسن. فيصل علي. وآخرون. (2013). مقاصد التعريف والتنكير للألفاظ المتماثلة من القرآن الكريم. مجلة جامعة زاخو. م1. عدد1.

2- ابن منظور. محمد بن مكرم بن علي أبو الفضل جمال الدين (د.ت) لسان العرب. القاهرة. دار المعارف.

3- العطية. مروان. (2013) معجم المصطلحات النحوية والصرفية. دمشق. دار البشائر.

4- السامرائي. فاضل صالح. (2000). معاني النحو. عمان. دار الفكر للطباعة والنشر.

5- زايد. فهد خليل. (2008). الإعجاز العلمي والبلاغي في القرآن الكريم. عمان. دار النفائس للنشر والتوزيع.

6- حسين جمعة. (2000). في جمالية الكلمة - دراسة بلاغية نقدية. دمشق منشورات اتحاد الكتاب العرب.

7- الجرجاني. عبد القاهر بن عبد الرحمن بن محمد. (د.ت) دلائل الإعجاز. تحقيق: محمود محمد شاكر أبو فهر. القاهرة. مكتبة الخانجي- مطبعة المدني.

8- عبد المطلب. محمد: البلاغة والأسلوبية. مكتبة لبنان ناشرون. بيروت. 1994.

9- عبد التواب. رمضان. (1997). مدخل إلى علم اللغة ومناهج البحث اللغوي. القاهرة. مكتبة الخانجي.

10- محمود. صفية شاكر. (2008). أداة التعريف ودلالاتها دراسة سامية مقارنة. بغداد. مجلة كلية الآداب جامعة بغداد. العدد 84.

11- رشيد. كفاح صابر. (2012). تأثير النحو العربي في علم النحو العبري. مجلة جامعة تكريت للعلوم. المجلد 19 العدد 2.

12- الغرناطي. أحمد بن إبراهيم بن الزبير الثقفي. (1985). ملاك التأويل القاطع بذوي الإلحاد والتعطيل. بيروت. دار النهضة العربية.

13- بن عطية . أبو محمد عبدالحق بن غالب المحاربي. (2002). المحرر الوجيز في تفسير الكتاب العزيز. تحقيق: عبد الله ابن إبراهيم. وعبد العال سيد إبراهيم. ومحمد الشافعي العتابي. بيروت. دار الكتب العلمية.

14- السامرائي. فاضل صالح. (د.ت). التعبير القرآني. دمشق. دار ابن كثير.

15- السامرائي. فاضل صالح. (2000). معاني النحو. عمان. دار الفكر للطباعة والنشر.

16- ابن عاشور. محمد الطاهر. (1984). تفسير التحرير والتنوير. تونس. الدار التونسية للنشر.

17- الآلوسي. ابي الفضل شهاب الدين السيد محمود. (د.ت). روح المعاني في تفسير القرآن العظيم والسبع المثاني. بيروت. دار إحياء التراث العربي.

18- جبل. محمد حسن حسن. (2010). المعجم الاشتقاقي المؤصل لألفاظ القرآن الكريم. القاهرة. مكتبة الآداب. القاهرة ط2.

19- الزمخشري. جارالله أبي القاسم محمود بن عمر. (1998). الكشاف عن حقائق غوامض التنزيل وعيون الأقاويل في وجوه التأويل. الرياض. مكتبة العبيكان.

20- الرازي. محمد فخر الدين ضياء الدين عمر. (1981). التفسير الكبير. مفاتيح الغيب. بيروت. دار الفكر.

21- شعير. عبد المنعم كامل. (2013) الأسباب الإعجازية في المتشابهات القرآنية. المنصورة. دار اليقين للنشر.

22- الراغب الأصفهاني. أبي القاسم الحسين بن محمد الراغب الأصفهاني. (2009). مفردات ألفاظ القرآن. دمشق. دار القلم. ط4.

23- الإسكافي. محمد بن عبدالله الأصبهاني الخطيب. (2001). درة التنزيل وغرة التأويل. تحقيق: محمد مصطفى آيدين. مكة. جامعة أم القرى.

24- نده. عمر ياسين. (2017). الترجمة العبرية لمعاني سورة إبراهيم عند "أوري روبين". اطروحة دكتوراه. القاهرة. جامعة حلوان.

25- عبد الجليل. عمر صابر. (2000). حروف الجر في العربية دراسة نحوية في ضوء علم اللغات السامية المقارن. القاهرة. دار الثقافة العربية.

המקורות העברית:

1- בלאו, יהושע , (1969) דקדוק עברי שיטתי, ירושלים, הוצאת המכון העברי להשכלה בכתב בישראיל, חלק שני.

2- בן-שבת, שמואל: בקדמוניות שפת עבר:ב (א ה ח ע- ג) תקופת המעבר- מזרח ומערב (ירחון מדעי היסטורי, ספרותי לחקירת המזרח והיהדות בתפוצות הגולה), כרך שלישי (חוברותז- י"ב), ירושלים טבת - מסיון תרפ"ט . ד) ההודעה, כרך רביעי (חוברות י"ג-י"ח),ירושלים תשרי-אדר תר"ץ.

3- אבן - שושן , אברהם , (1979). המלון החדש, ירושלים, הוצאת קרית- ספר בע''מ.

4- רקנדורף, צבי חיים הרמן (1875) הקוראן או המקרא, ליפסג.

5- ריבלין, יוסף יואל , (1975) אלקוראן, הוצאת דביר, ירושלים, הדפסה שלישית.

6- שגיב, דוד (1990). מילון עברי – ערבי לשפה העברית בת - זמננו, הוצאת שוקן, ירולשלים ותל-אביב, מהדורה שלישי.

7- - אבן- שושן, אברהם (2000). קונקורדניציה חדשה לתנ''ך אוצר לשון המקרא – עברית ארמית שרשים מלים ,שמות פרטיים צרופים ונרדפים, ישראל, הוצאת מיסודן של ידיעות אחרנות וספרי חמד.

8- שטיינברג, יהושע , (1977). מלון התנ''ך עברית וארמית, תל-אביב, הוצאת יזרעאל.

המקורות האנגלית:

1- Gesenius, W., (1976) Hebrew Grammar, Translated by: A. E. Cowley, second edition, Oxford,.

Downloads

Published

2026-04-01

Issue

Section

Oriental languages ​​and literature

How to Cite

Omar Yaseen Nida, A. P. D., Athab Hamid Theeb, A. P. D., & Imad Khudair Salman, A. P. D. (2026). Translating the definite and indefinite forms of the homophones in the Holy Qur’an into Hebrew by Rivlin and Rokendorf. Lark, 18(2), 768-756. https://doi.org/10.31185/lark.5073