نقش و جايكاه سماع در شعر صوفيان - محمد عيسى كاظم د. (لارك للفلسفة واللسانيات والعلوم الاجتماعية, 2022)
شعر و آواز و سرود و رقص که همه آنها تحت عنوان صوفیانه «سماع» در آمده , در عرفان اسلامی نقش مهمی ایفاء کرده و از دیر باز مورد توجه عارفان بوده است . عارفان برای نیل به «حال» که آن را نزول رحمت الهی می شمردند ، اهمیت بزرگی قائل بودند و معتقد بودند که حال ، برعکس مقام تنها با کوشش و مجاهدات سالک بدست نخواهد آمـد ، بلـکه آن عطـوفت و رحمت و عنایتی است که از جـانب پـروردگـار نـازل می شود و بارقه ای الهی و ربانی است که نصیب سالک می گردد(کیائی نژاد ، 1366 :315). تاکید صوفیه بر سماع و رقص جنبۀ دیگری نیز دارد که عرفان مثبت و گسترش فرهنگ شادمانی و خرسندی از هستی و خوش زیستی بوده است , از راههای زیبا و نشاط آور به سوی حق می رفته اند نه از راه راههای منفی و یا رنج و عذاب و ناراحتی(افراسیاب پور, 1380 :253) نویسنده در این مقال سعی دارد ابتدا مفهوم لغوی و اصطلاحی سماع را توضیح دهد ،سپس در مورد تاریخ ظهور سماع و فواید و شرایط تشکیل مجلس آن را بپردازد وهمچنین دربارۀ ایام نهی شده از تشکیل این مجالس وسپس ذکر سماع در شعر صوفیه سخن گفت و بلاخره سماع از دیدگاه عارفان و نقش و اهمیت آن پیش صوفیه عراق امروز بررسی کند.